دوران خسرو پرویز و موسیقی

در دوران خسرو پرویز مشهور است که موسیقی ایرانی پیشرفت شگرفی داشته و آنرا دورانی طلایی برای 

موسیقی می دانند.

با آن‌که ازین موسیقی خسروانی جز نام بعضی الحان و پاره‌ای سازها باقی نیست، احتمال دارد که در موسیقی

بعد از اسلام تا وقتی مثل عصر ما به گرایش‌های غربی آلودگی نیافته بود، بتوان چیز مبهمی از آن بــازیافت.

این‌که موسیقی عربی هم در شکل رایج در بغداد و حتی در شکل رایج در حجاز و اندلس، تا حــدی تحت تأثیر 

موسیقی ساسانی بوده‌است، نشان می‌دهد که این احتمال چندان بیمورد نیست. البته قبل از وی نیز انـوشیروان، 

بهرام گور، و حتی اردشیر یکم نیز به موسیقی علاقهٔ خاص نشان داده‌اند اما اوج ترقی موسیقی ساسانی مربوط 

به دوران خسرو پرویز شد. در بین نام‌آوران موسیقی این عصر نام باربد (فهلبد)، سرکش، سرکب و نکیسا به 

عنوان استادان کلاسیک موسیقی ایران باقی‌است.

گلی در دستان هخامنشیان

گلی که در دستان پادشاهان هخامنشی درتخت‌جمشید دیده می‌شود، نماد صلح و شادی بوده‌است. از آنجا

که این گـل با آب درارتباط است نماد آناهیتا، خدای آب هم محسوب می‌شود. این گل مظهر سه خـــــــــدای 

هــــــــخامنشیان یعنی میترا، آناهیتا و اهورامزدا است؛ به همین دلیل به زیباترین شکل در آثار تخت‌جمشید

به تصویر کشیده شده‌است. این گل در حجاری‌های طاق بستان کرمانشاه مربوط به دوره ساسانیان هم دیده 

می‌شود.

حکاکی های نیلوفر آبی در آثار تخت جمشید نشان از ارتباط مردم ایران باستان با این گل دارد. در سنگ نگاره 

داریوش، نیلوفر آبی با 12 گلبرگ معادل 12 ماه سال است. او از نیلوفر شکفته به عنوان پرسپولیس یاد کرده‌است.

 

در ایران باستان در روز ششم تیرماه، جشنی به نام نیلوفر آبی برگزار می شود. گرچه امروز از چگونگی و کیفیت 

برگزاری این جشن اطلاعی در دست نیست، اما در دوران باستان به مناسبت شکوفا شدن گل های نیلوفر این 

جشن‌ برگزار می‌شده‌است.

 

«ابوریحان بیرونی» در کتاب خوداز این جشن ها به نام جشنی تازه نام برده است.

برگرفته از Chn.ir

تاریخ یعنی چند لحظه قبل

تاریخ یعنی مطالعه در مورد سرگذشت گذشتگان، شاید این اولین تعریف از تاریخ باشد که شنیده باشیم

اما تاریخ یعنی همین چند لحظه پیش؛

همین ساعاتی پیش هر چه که بود به گذشته تبدیل شد و رفت...

و شاید مورخی پیدا شود و همه آنچه امروز و دیروز بر ما گذشت را نوشت

و امیر را کشتند...

یکصد و شصت و دو سال از آن فاجعه گذشت؛ از آن دسیسه سیاه، از آن فاجعه سیاه قـــــــجری!

بیستم دیماه سال 1230 در کاشان بود، امیر کبیری که در طول دوران چهار ساله صدارتش منشاء

تحولات چشمگیر در ایران آنروز گاران بود باید کشته می شد.

در اندرونی دربار سلطان صاحبقران، مادر ناصرالدین شاه، مهدعلیا و برخی دیگر آنقدر تیغـــشان تیز

یود که رگهای امیر کبیر را بزنند.

بانی دارالفنون، حامی تولید و صنایع داخلی، باید در آنروز کشته می شد.

کسی که سبب شد تا القاب درباری کمتر استفاده شوند و کسی که با درایت خود توانست آبروی

از دست رفته روابط با کشورهای خارجی را برای ایران بازگرداند باید کشته می شد.

بله؛ امیر کبیر مردی بود که استعمارگران و خود خواهان توان تحمل او را نداشتند. امیر کبیر باید کشته

می شد تا نام نیکش در طول تاریخ همیشه باقی بماند و ننگی ابدی برای قاجار و بد خواهان ایران.

لرستان، مهمترین مرکز ساخت اشیاء مفرغی در عهد باستان

کشف فلز برنز، در هزاره سوم پیش از میلاد آغاز گر عصر جدیدی در زندگی بشر بود. برنز یا مفرغ فلزی

محکم تر از مس بود که از ترکیب مس و قلع بوجود می آمد.

لرستان را باید یکی از مهمترین مراکز ساخت اشیای مفرغی در ایران دانست. بیشترین آثار مـــــفرغی

کشف شده در ایران از این منطقه بدست آمده است.

از مهمترین اشیای مفرغی مکشوفه در لرستان ادوات اسب سواری، دستبند های زینتی و سنجاق سر

و ابزاری چون تبر و خنجر است. نحوه ساخت بیشتر این اشیاء ریخته گری و چکش کاری بوده.

اشیایی با قدمت 800 سال پیش از میلاد در موزه رضا عباسی تهران نگهداری می شوند که مربوط به

این منطقه می باشد.

بزرگ و زیبا... ایران

در روز ۶ دی ۱۳۱۳ شمسی دولت ایران طی اعلامیه‌ای رسمی از کشورهای خارجی خواست در مکاتبات رسمی خود از واژه‌های پرشیا، پرس و پرسه به جای واژه ایران استفاده نکنند.

به گزارش انتخاب به نقل از تاریخ ایرانی، تا اوایل قرن بیستم، مردم جهان کشور ما را با عنوان رسمی پارس یا پرشین می‌شناختند اما در دوران سلطنت رضاشاه که بحث رجعت به ایران باستان و تاکید بر ایران پیش از اسلام قوت گرفته بود، حلقه‌ای از روشنفکران باستان‌گرا مانند سعید نفیسی، محمدعلی فروغی و سیدحسن تقی‌زاده در حکومت پهلوی اول با حمایت مستقیم رضاشاه گردهم آمدند که به این منظور اقداماتی را انجام دادند.

سعید نفیسی از مشاوران نزدیک رضاشاه به وی پیشنهاد کرد نام کشور رسما به «ایران» تغییر یابد. این پیشنهاد در دی‌ماه ۱۳۱۳ شمسی رنگ واقعیت به خود گرفت. این تصمیم بعد از ۷۶ سال هنوز هم محل مناقشه است. مخالفان این تغییر معتقدند که ایران نمی‌تواند آن بار معنایی، فرهنگی و تمدنی‌ای را که در اصطلاح «پرشیا» نهفته است و غیر ایرانیان از دیرباز با آن آشنایی دارند، منتقل کند.

گروهی معتقدند که رضاشاه فقط به دلیل سیاسی برای تثبیت حکومت اقتدارگرایانه خود چنین تصمیمی گرفته است. این دسته از تحلیلگران می‌گویند اصل اقدام را باید متوجه جمعی از نخبگان فرهنگی و سیاسی آن دوره از جمله افراد ذکرشده دانست که در اقتدار حکومت رضاخانی منافع خاص خود را نیز جستجو می‌کردند.

مختصری درباره شاه عباس صفوی

مختصر آشنایی با شاه عباس و دوران و اقداماتش:

* در ماه رمضان 978 ه.ق متولد شد، در ابتدا وی را عباس میرزا می خواندند.

* تاجگذاری در هجده سالگی

* القاب شاه عباس یکم، شاه عباس کبیر و شاه عباس بزرگ به وی منتصب شده بود.

* از آثار معروف برجای مانده از وی عالی قاپو اصفهان، میدان نقش جهان و مسجد اصفهان است.

* مادری مازندرانی داشت و به همین دلیل همواره توجهی خاص به این خطه داشت.

* او به شعر و نقاشی و موسیقی و معماری توجه داشت؛ و به علما و هنرمندان علاقه می‌ورزید.

ملاصدار، میر فندرسکی، میر داماد و شیخ بهایی و... از فاضلان عهد وی بودند. 

شاه عباس مردی دیندار بود و به ویژه به حضرت علی علیه السلام سخت ارادت می‌ورزید.

*  فرهنگ معماری هنوز نیز متأثر از آن دوره می‌باشد.

* همسران متعددی داشت!

* بندر گمبرون را از دست پرتقالی ها در آورد و از همان زمان مردم جنوب نام بندر عباس بر آن نهادند.

* در 60 سالگی در گذشت ، عالم آرای عباسی در مورد مرگ وی می گوید شاه در خوردن و آشامیدن

زیاده روی و به سبب سنگینی معده تب نمود و ...

تاریخ بیهقی

نام کتاب: تاریخ بیهقی / تاریخ مسعودی

نویسنده: ابوالفضل بیهقی

موضع کتاب: موضوع اصلی کتاب تاریخ پادشاهی مسعود غزنوی پسر سلطان محمود است.

این کتاب علاوه بر تاریخ غزنویان، قسمت‌هایی درباره تاریخ صفاریان و سامانیان  و دوره پیش

از پادشاهی محمود غزنوی دارد.

از این کتاب تنها پنج جلدش قابل دسترسی است ، این کتاب ابتدا سی جلدی بوده که بنا به

دستور سلطان محمود غزنوی از بین رفته است.

نکته مهمی که در مورد کتاب قابل گفتن می باشد مستند بودن وقایع است که پیش از این در

کتب تاریخی سابقه نداشته است.

برای دوستداران تاریخ این کتاب یکی از بهترین راههای آشنایی با تاریخ است.