مرداد مه است سخت خرم             مَی نوش پیاپی و دمادم

هفتمین روز از ماه امرداد (مرداد) جشنی در ستایش و گرامیداشت «امُرداد»،

به معنی بی مرگی و جاودانگی برگزار می شود.

این نام در اوستا، به ویژه گات ها صفتی است از برای اهورامزدا، مظهر زوال

 ناپذیری و پایندگی خداوند.

امرداد در باورهای ایرانی در جهان خاکی نگاهبان و سرپرست گیاهان و رستنی ها

 بشمار می رود و همواره با «خرداد» در كنار هم جای دارند و «كمال» و «دوام»

در جهان مینوی نیز از این دو امشاسپند است.

متاسفانه باید گفت از امردادگان چیزی به یادگار نمانده است و در پس بی مهری های

ما و تاریخ این جشن کهن هم فراموش شده است.

اکنون که به خود و روزگار خود نگاه می کنیم جای خالی شادمانی هایی از این دست

در زندگی روز مره مان را به شدت احساس میکنیم.

با گذر زمان و از دست دادن این آیین نیکو فقط حسرت است که ما را همراهی میکند.