آنقدر این هوا و دیدن این آلودگی بر پیشانی ایران عزیز درد آور است که مجبور شدم این مطلب را بنویسم.

این آلودگی لعنتی کمترین دردش تعطیلی مدارس و دور ماندن کودکان از محیط آموزشی است، البــته این،

شاید کمترین عارضه این مهمان ناخوانده است، اما در نگاهی دورتر بروز انواع بیماری هاست، مردم ایــران

مگر گناهشان چیست که در دو قرن پیش بدست وبا، سل و ... می مردند و اینروز ها آلودگی گریبانـشان

را رها نمی سازد. دل به کدامین مسوول ببندیم؟ چه کسی واقعا می کوشد تا این سیاهی از ایـران دور

شود؟ دکتر روحانی عزیز، خانم ابتکار گرامی، لطفا اولویت نخست تان همین مساله باشد. مردم بــــــیمار

بدرد هیچ کشوری نمی خورند.

امیدواریم و باز هم مثل همیشه دل میبندیم به کسانی که وظیفه شان ایجاب می کند که به درد مـــردم

بی اندیشند و درد را ریشه کن کنند. به امید روزهایی با هوای پاک، در تهران، اصفهان، اهواز، تبریز و...