پارسه سرزمین مادری

ز مشک و زعـــــنبر سرشته نبود

بداد و دهش یافــــــت آن نیکویی

تو داد و دهش کن فــریدون تویی

بخشی از داستان ضحاک در شاهنامه حکیم ابوالقاسم فردوسی که بی تردید ادب پارسی وام دار

تلاش های بزرگ او در راه پاسداری از زبان پارسی است.

در روزگارانی که عرب سحراهای بی بر و رحمت حجاز و خلفای رنگارنگ تازه ره به دیار پارس یافته آن،

ایران را بهشتی بر روی زمین یافته بودند و برای تسلط بیشتر شمشیرشان را هر روز بر ایران و ایرانی

می کشیدند و آیین و مهر و حتی نام ایرانی را هراسی بزرگ بر خود و جاه خود می دیدند مردی چون

فردوسی بزرگ با سرودن شاهنامه زبان و فرهنگ و آیین ایرانی را به نیکی پاس می دارد و امروز پس

از ده ها قرن سینه به سینه شاهنامه بر ما رسیده است که بواقع سندی دلربا از فرهنگ ناب ایرانی

است و بقول استاد شهرام ناظری عزیز شاهنامه  یک اقیانوس بزرگ است که همه هنرها از موسیقی،

نقاشی، سینما، داستان و ... دانش‌هایی چون تاریخ، جامعه‌شناسی، روانشناسی و ... و معارفی از

جمله عرفان در آن متجلی است. بدون اغراق هر چه در دنیا می‌توان تصویر کرد یا موجودیت دارد، در

شاهنامه گنجانده شده است.

گرامی باد نام و یاد فردوسی بزرگ