سعدی نگینی بر ادب پارسی
در ماندگاری یک فرهنگ ، یک زبان و چه بسا یک تمدن، ادیبان و زبان شناسان نقش پر رنگی
را ایفا می کنند.
سعدی شیرازی یکی از بزرگترین ادیبان ایرانی از چهره هایی است که آثارش بعنوان یک راهنما
در راه فرهنگ و ادب ایرانی قابل بهره گیری بوده است.
گرچه سعدی در دورانی میزیست که زبان پارسی ما با زبان عربی آمیخته شده بود و این در آثار
سعدی هم تاثیر گذار بوده و در این بین برخی آثار هم به زبان عربی دارد که اینهم جز از ادیبی
چون سعدی بر نمی آید اما دقت در استفاده ی از کلمات و رساندن مفهوم
سخن بطریقی دلنشین و شیوا موجب شده تا در تاریخ ادب پارسی سعدی را استاد سخن بنامند.
جالب اینجاست که سعدی در مورد آثار خودش پس از ترک این دنیا چنین گفته:
من آن مرغ سخندانم که در خاکم رود صورت هنوز آواز می‌آید به معنی از گلستانم
و یا
ز خاک سعدی شیراز بوی عشق آید هزار سال پس از مرگ او گرش بویی
و یا
هفت کشور نمی‌کنند امروز بی مقالات سعدی انجمنی
و دیگران نیز در وصف استاد سخن پارسی اینچنین لب به تحسین گشوده اند
همام شیرازی :
همام راسخن دل‌فریب و شیرین است ولی چه سود که بیچاره نیست شیرازی
ضیاء موحد:
« زبان پارسی پس از فردوسی به هیچ شاعری به‌اندازهٔ سعدی مدیون نیست»
و البته امام خمینی:
شاعر اگر سعدی شیرازی است بافته‌های من و تو بازی است
و در آخر محمد علی فروغی:
این است که [...] ما پس از هفتصد سال به زبانی که از سعدی آموخته‌ایم سخن می‌گوییم.
مینویسم ،