امردادگان جشنی فراموش شده

مرداد مه است سخت خرم             مَی نوش پیاپی و دمادم

هفتمین روز از ماه امرداد (مرداد) جشنی در ستایش و گرامیداشت «امُرداد»،

به معنی بی مرگی و جاودانگی برگزار می شود.

این نام در اوستا، به ویژه گات ها صفتی است از برای اهورامزدا، مظهر زوال

 ناپذیری و پایندگی خداوند.

امرداد در باورهای ایرانی در جهان خاکی نگاهبان و سرپرست گیاهان و رستنی ها

 بشمار می رود و همواره با «خرداد» در كنار هم جای دارند و «كمال» و «دوام»

در جهان مینوی نیز از این دو امشاسپند است.

متاسفانه باید گفت از امردادگان چیزی به یادگار نمانده است و در پس بی مهری های

ما و تاریخ این جشن کهن هم فراموش شده است.

اکنون که به خود و روزگار خود نگاه می کنیم جای خالی شادمانی هایی از این دست

در زندگی روز مره مان را به شدت احساس میکنیم.

با گذر زمان و از دست دادن این آیین نیکو فقط حسرت است که ما را همراهی میکند.

پاسارگاد

ایرانیان او را دوست می دارند و

از داشتن بزرگمردی بنام کوروش در تاریخ ایرانشان بر خود می بالند.

تصویر اختصاصی نیست.

تخریب آثار ملی یا ترمیم؟

حتما از روند باز سازیهای آثار ملی باخبرید.

باز سازی و مرمت آرامگاه کوروش بزرگ که چندی است انجام میشود خیلی از

دوستداران آثار ملی را نگران ساخته.

همه میدانیم که این اثر گرانقدر ملی و البته جهانی چنان برای ایرانیان ارزشمند

است که یاد آن در ذهن هر ایرانیی غرور و جوششی بپا میکند بی مثال.

البته همه بر این حقیقت روشن آگاهی دارند که کسی دل به آن سنگها نسپرده است؛

بلکه نامی چون کوروش بزرگ و گرامی است که مردمان ایران زمین و جهانیان را

بسوی پاسارگاد میکشاند تا از نزدیک بر آن مرد تاریخ ساز ادای احترام کنند.

به همین سبب است که پاسداری و حفظ شکوه این اثر جاویدان با عمری بیش از

دو هزار چند صد سال بر مسئولین آثار تاریخی و ملی لازم و واجب است.

از این رو بهتر است برای ترمیم و بهبود شیوه نگهداری از این آثار ، تدبیری تازه

اندیشیده شود و با نگاهی کاملا حرفه ای مانع از تخریب بیشتر این گنجینه های

ملی از جمله پاسارگاد و مجموعه پارسه و ...  شوند.

مردمان ایرانی و پارسی شیدای یادگارهای دیرین و غرور آفرین نیاکان خود هستند

و آنرا با هیچ چیز عوض نمی کنند.