جشن باستانی سپندارمذگان
بر زنان و مادران ایرانی فرخنده باد
درود بر مادران و زنان نیکو سرشت ایران زمین،
و درود بر شیرین ها و فرهادهای این خاک کهن
روزتان خجسته، روزگارتان سرشار از بهترین ها
شاید بهتر است و برای خیلی ها دلنشین تر است
که جوان ایرانی ، دختر و پسر ایران زمین،
ولنتاین را به جشن بنشیند.
ولنتاینی که نه می داند که چیست و نه می داند که از کجا آمده!
خشکانیدن جشنهای ایرانی آنهم با تبر فرهنگ دیگران و صد حسرت به دست
مهربان مسولان فرهنگی مان!
سپندارمذگان مان را چه شد؟
شاید اینطور راحت تر اند بعضی ها...
اما در میان این همه هیاهوی سال در حال مندرس شدن! می توان روزهایی را یافت
تا بقول شاعر بزرگ دمی را به شادمانی گذراند.
تا پایان امسال جشنهای زیبایی مانده که همه مان چهارشنبه سوری را یادمان هست،
اما سپندارمذگان را هرگز فراموش نکنید، روز زن در فرهنگ ایرانی.
روزی که میتوان آنرا روز عشق به همسر و عشق به مادر نامید.
در نخستین روزهای اسفند ماه این روز و این جشن تاریخی را فراموش نکنید.
نوروز ایرانی نیز در آخرین روز اسفند ماه از راه می رسد تا...
به امید روزهای بهتر برای مردمان ایران زمین...
اخلاق ایرانی همواره بر پایه احترامات بوده و هست. در فرهنگ ایرانی پایه اساسی این است
که به دیگران احترام بگذار و در برابر بی اخلاقی ها ، با با اخلاقی پاسخ بده.
اخلاق ایرانی با اندیشه حضرت زرتشت بسوی کمال رفت و در آمیخت.
گفتار نیک، پندار نیک و کردار نیک ، برای بهتر بودن و بالندگی دانستن همین چند کلمه کافیست.
جالب است بدانیم که فرهنگ و اخلاق ایرانی در اعصار مختلف مهاجمین را شرمنده خویش کرده
همچون حمله اعراب و مغولان به ایران !
بی تردید فرهنگ و اخلاق ایرانی هرگز با شهری شدن و زندگی مدرن در تقابل نیست و این
فرهنگ همانطور که چند هزار سال است که راه زندگی را برای ایرانیان هموار ساخته اکنون
نیز راهی پربهره است برای رسیدن به شهروند با شخصیت و با اخلاق.
باید دانست اخلاق و به خصوص اخلاق ایرانی با ویژگیهای منحصر به فردش راهیست
برای رسیدن به آرمان شهرهای بشری.
فرهنگ ایرانی با تاریخچه ای چند هزار ساله چونان درختی پر بهره ریشه در دلهای ایرانیان
نهاده است و پیوندی ناگسستنی را با مردمان فلات پارس و حتی مردمان غیر پارسی برقرار
کرده و با گذر سالهای بسیار و هجوم فرهنگهای مهاجم و گزند نابخردانه دشمنان ایرانی ستیز
همچنان دلرباست و بسیاری را شیفته خود نگاه داشته و با توجه به برخی ویژگیهای اثر بخشش
که در ادامه خواهیم گفت هر انسان اندیشمند و فکوری را بسوی خویش می کشاند.
از ویژگی های برجسته فرهنگ ایرانی ، اخلاق ایرانی است.
اخلاق ایرانی آموزه ای برای یک زمان ، یک عصر و یک دوره تاریخی نیست. اخلاق ایرانی
راهی برای زندگانی با موفقیت است که محدودیت زمانی را برای خود نمی شناسد.
اخلاق ایرانی استوار بر اصولیست که اگر کسی بر آنها تکیه کند نا خدا گاه محترم می گردد.
بزرگترین صحنه ماندگار اخلاق در ایرانیان را میتوان منشور کوروش بزرگ دانست.
وی که خود آشنا به فرهنگ کهن سرزمینش است و بزرگ شده ی اخلاق ایرانیست ، آنچه را
بر پایه این اخلاق محترم می شمارد را بیان میدارد و تا همیشه تاریخ آنرا به ثبت رسانیده.
آنچه در منشور می خوانیم، احترام به ادیان ، اعتقادات و افکار همسایگان و همزیستان است ،
احترام به شخصیت انسانها و زور نگفتن به مظلومان است ، احترام به خواست مردم برای
انتخاب حاکمشان است و ...
برخلاف آنچه که امروز در جوامع بشری این جملات را حقوق بشر می خوانند ،
من اینها را اخلاق بشری می دانم.
مینویسم ،